Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

 

Dlaczego nasza szkoła ???

Niby zwykła szkoła,

lecz nie do końca...

Niezwykłe miejsce,

niezwykli ludzie,

specjalny program pobytu

sprawią,iż spotkacie się

z przygodą życia. 

Sprawdźcie nas już dziś ! 

OBRAZ WŁASNEJ OSOBY DZIECI I MŁODZIEŻY PRZEWLEKLE CHOREJ

 

Monotonia życia dzieci chorych i ich osamotnienie sprawiają, że czują się one często na marginesie społeczeństwa. Przeżywają znacznie intensywniej i głębiej niż dzieci zdrowe, radość, smutek, nadzieję. Zdolność do intensywnego przeżywania uczuć radości i smutku jest zwykle cechą osobowości dzieci przewlekle chorych. Wydawałoby się, że cechy te świadczą o pewnym przewrażliwieniu, jednak są one spowodowane faktem, że dzieci te mają dużo czasu na analizowanie przeżyć związanych z ich chorobą. Spłycenie uczuć jest bowiem najczęściej spowodowane nadmiarem bodźców, przy równoczesnym ograniczeniu czasu i szybkim tempie życia.

Posiadanie właściwego obrazu siebie jest sprawą istotną dla wszystkich ludzi, nie tylko chorych. Obraz samego siebie, sposób w jaki jednostka postrzega własną osobę jest niezwykle ważnym czynnikiem kształcącym jej przyszłe postępowanie. Jest on niezbędny do tego, by dorastający człowiek mógł porównać swoje zachowanie z zachowaniem innych ludzi, oceniać je i korygować. Szczególnie istotna jest adekwatność obrazu samego siebie do rzeczywistości a więc umiejętności realnego oceniania własnych zalet i wad, możliwości i braków.

Obraz siebie danej osoby w dużej mierze decyduje o jej samopoczuciu i stosunku do otaczającego świata. Jest jednym z elementów osobowości, pewnym zbiorem lub organizacją cech, które jednostka uznaje za swoje własne.

Obraz siebie można określić jako zorganizowany zespół cech, których jednostka nauczyła się na podstawie wcześniejszych i aktualnych doświadczeń uznawać za własne, pełniący funkcję integracji
i stabilizacji struktury osobowości i zapewniający jej względną trwałość i powtarzalność zespołów schematów zachowań

Siek S.(1986).

Z obrazem siebie związane jest pojęcie samooceny, wnoszące do niego emocjonalny stosunek do oceny samego siebie. Struktura obrazu własnej osoby pozwala wyróżnić poczucie własnego ja, ja - świadome i ja - idealne, które dotyczą:

- własnego wyglądu i fizycznych możliwości,

- własnych umiejętności i zdolności, postaw potrzeb,

- swojej pozycji wśród innych ludzi, oraz tego co danej jednostce należy się od innych.

Obraz siebie jest nazywany samowiedzą, która stanowi zbiór sądów i wyobrażeń na temat własnego wyglądu zewnętrznego, charakteru, dojrzałości emocjonalnej, stosunków z innymi czy aspiracji życiowych.

W odniesieniu do dzieci przewlekle chorych warto uwzględnić funkcje jakie spełnia obraz siebie - reguluje, kontroluje i kieruje zachowaniami danej osoby, determinuje jej stosunek do otoczenia. Pobudza do działań określa poziom stawianych sobie celów, czyli wyznacza poziom aspiracji i jest ważnym czynnikiem określającym natężenie motywacji. Skoro osoby niepełnosprawne mają żyć w otwartej społeczności i rozwiązywać wiele codziennych problemów, winny mieć adekwatny obraz siebie. Od obrazu siebie zależy bowiem w dużej mierze to czy jednostka podejmie pewne działanie, czy też zrezygnuje z obawy przed niepowodzeniem.

U dzieci przewlekle chorych zaburzenie obrazu własnej osoby powoduje zwykle zaniżenie własnej samooceny, co zmniejsza ekspansję działania wywołuje obniżoną aktywność przyhamowuje dynamizm wewnętrzny. Dzieci te zwykle przejawiają postawę bierną, wyczekującą, są niezdecydowane i niepewne w sytuacjach zadaniowych. Szczególne trudności w kształtowaniu prawidłowej samooceny mają dzieci dotknięte chorobą postępującą. Stałe lub okresowe nasilenie się negatywnych zmian w zdrowiu samopoczuciu i często sprawności fizycznej tych dzieci wyzwala w nich poczucie zagrożenia i dezorientuje ich w tym jakie wartości prezentują. Trudno w nich ukształtować w miarę stabilny system przekonań, wyobrażeń aspiracji, poczucie bezpieczeństwa wśród innych. Dzieci te mają świadomość narastającej niepełnosprawności i żyją w ciągłym zagrożeniu.

Każda choroba jest czynnikiem zaburzającym naturalną równowagę biologiczną i psychiczną człowieka. Powoduje oprócz dolegliwości somatycznych poczucie bezradności niepokoju i lęku. Nawet najlżejsza dolegliwość somatyczna wywołuje wzmożenie napięcia emocjonalnego, zwiększenie pobudliwości psychoruchowej, bądź też apatię, drażliwość, zmniejszenie odporności na frustrację.

W literaturze zajmującej się genezą obrazu siebie występuje zgodność, że jego kształtowanie dokonuje się na podstawie własnych doświadczeń jednostki oraz postaw wobec niej przejawianych przez innych ludzi. Wyobrażenia jakie ma dana osoba na swój temat, wywierają duży wpływ na jej emocjonalną równowagę i należą do czynników determinujących jej funkcjonowanie społeczne. Podsumowując, można stwierdzić że w oddziaływaniu terapeutycznym należy w zasadniczy sposób zmienić podejście do dziecka, rozpoczynając działalność od rozpoznania i zdiagnozowania jego potrzeb psychologicznych oraz problemów przeżyć emocjonalnych.

 

 

 

Małgorzata Czyż

Rymanów Zdrój - Po zdrowie w Rymanowie

Rymanów Zdrój położony jest 4 km

na południe od miasta w dolinie Taboru

Czytaj więcej...

Media o nas

Drogi Gościu zapraszamy Ciebie do zobaczenia co o nas piszą media.

Czytaj więcej...

Od czego zacząć

Żeby zapisać się do naszej szkoły wystarczy tylko kilka minut. Zobacz jakie to proste!

Czytaj więcej...

Joomla templates by Joomlashine Projektowanie stron internetowych MISTEO.PL